گفتم

گفتم که روی خوبت از من چرا نهان است؟ گفتا تو خود حجابی ورنه رخم عیان است

گفتم که ازکه پرسم جانانشان کویت گفتا نشان چه پرسی آن کوی بی نشان است

گفتم که سوخت جانم از آتش نهانم گفتا آن که سوخت اورا کی ناله یافغان است؟

گفتم ز فیض بپذیر این نیم جان که دارد گفتا نگاه دارش غمخانه توجان است.

(فیض کاشانی)